Ülkemizdeki SİYASET

Hiç bir zaman siyasi parti propagandası yapmayacağım için hiç bir şekilde bir kurumu savunan veya direk isim verip yerdiğim parti ismi olmayacak. Veya bir yönlendirmeminde olmayacağını söylemek istiyorum.

Ülkemizde 7 Haziranda seçimler yapılacak ve 1 haftadan daha az bir süre kaldı. Yaşım itibariyle bende oy kullanacak genç insanlardan birisiyim. Ancak önüme baktığımda trajik bir durumla karşı karşıya olduğumuzu düşünüyorum. Muhalefet partileri hiç bir şekilde 1.liğe oynamıyor biz şu kadar yapsak tamam, şu kadar vekil soksak tamam kafasındalar. Başta olan partiyse diğer partilerin boş konuştuğunu ve devletin kendi parasıyla her yere koydukları tanıtım, reklamlarıyla ilerliyorlar.

Peki daha da ilginizi çeken bir durum oldu mu? Din.. Evet Din... Bunun sebebinin artık kesinlikle ortadoğuyla avrupa arasında sıkışık olmamıza veriyorum. 2015 yılındayız. En dandik ülkeler bile gelişirken. (düşünce olarak) Biz daha bir geriye gidiyoruz sanki. Propagandalar, mitinler yapılıyor. Din, kitap, allah, tanrı aklınıza ne nasıl söylemek geliyorsa hala havalarda bunlar uçuşuyor. Müslüman kardeşilerim onlar müslüman değil. Veya başımızdaki müslümanda ne oluyor çalıyor gibi gibi. Lütfen artık şu dini, ahlaki konuları durumları bırakalım ya. Geçen miting izliyorum, ülkemizin dini kurumunun (diyanet) arabası eliştirilmiş, eleştirilmesi saçma, verilen cevaplar daha da saçma. Vatikandaki dini liderin özel uçağı bile varmış. Müslümanlıkta hangi dini liderin böyle birşeyi olması gerektiği yazıyor? Hem diyoruz ki müslümanlık farklı onda herkes eşittir böyledir, sonra hristian bir kesim örneğiyle karşılaştırılıyor. NE KADAR DOĞRU? İşte hiç birşey doğru gitmiyor bence. Neden yani hala dinler, kitaplar ellerde havalarda örneklerde.. Biri çıkıp dese ben bunu getiricem bunu yapıcam onlar ne yaptı. Bunuda diyorlar ama %10, asıl fazla olması gereken bu..

Dinden çıkalım biraz, diğer komik şey. 1960'ların şuanki günle eleştirilmesi. 1960'da ne oluyor ne bitiyor bilmediklerinide eminim çoğunun. Geçen bir partiye 1960 darbesinde nerdeydiniz dendi çünkü. Parti 1969'da kurulmuşken. :"

Hani bilinmediği ortada bare o dönemin durumuyla şu günüde yorumlamayın. Ozaman şöyleydi böyleydi, şimdi bakın biz bunu yaptık, bunu yapacağız... 2000'den beri başka partimi gelmiş, kişilermi gelmişte görebildik. Cidden anlayamıyorum. Ve sadece bununla sınırlıda değil. Ülke zor zamanlardan çıkmış, çok kötü şeyler yaşamış. Ozamanlar açlık sınırı %60 lardaydı, işsizlik %50lerdeydi falan filan. Biz bunu tek rakamlara düşürdük azalttık. Azalatmakmıdır yani övünülcek şey. Övünülcek şey benim bildiğim o şeyi ortadan kaldırmak ve üstüne daha iyi duruma getirmektir. İşte artık ülkemize geliyorlar, şu sektörde ileri geçtik, şunları şunları yaptık demektir. Artık öyle bir hal almışız ki kötünün iyisiyle övünür, savunur hale gelmişiz. 

O yüzden önüme baktığımda hiç beni temsil eden, evet ben bunlara yakınım, mentalitem uyuşuyor diyebildiğim hiç bir parti yok. Ama mutlaka oyunuzu atın. Ne değişecek ne olacak değil. Birey olduğunuzu, iyisiyle kötüsüyle yaşadığınız yerde sizinde bir kararınızın olduğunu bilin. Mutlaka kime verirseniz verin kullanın. Umarım gelecekte yaşadığımız yerler daha da güzelleşir daha da iyi bir hal alır ne diyeyim. Pek umutlu bakamıyorum artık. Daha da geriye sayıyor gibiyiz.

Bende, rahat konuşamayınca fazla sırıtıyor yazılarım. Parti ismi falanda veremiyorum tıkandım biraz.... 

Aşk'ın Kaç Bütünü Vardır ?

Aşk kaç'a ayrılır kaç tanedir? Bu aralar aşk tanımını çok sorguluyorum. Aşk'a inanmamak veya aşktan soğumak değil olayım aslında tamamen aşkın ne olduğunu öğrenmek için yapıyorum bunu. Aldığım yol beni aşk ve dinin aynı yerde olduğunu düşündürdü. Aşk sorgulanabilir mi? Aşk çoğulmudur, tekil mi.. Aynı anda birden fazla kişiye aşık olmak gibi söylemiyorum.

30 yaşında bir kişi sadece ama sadece hayatında tek kişiye aşık olmuş olabilir mi? 7 milyar insanda belkide 500bin kişi bile böyle değildir. Bu işi pek matematiğe döküp saçmalamakta istemiyorum. Aşk gelip geçici birşey olduğu halde neden hep aynı hisleri hissediyoruz? Neden aşklar sonlanıyor. Bu işin içine felsefeyide katmak istiyorum. Aşk - Din - Felsefe. Tüm evrenin bunlardan oluştuğunu bile düşünebilirim şuanda. Aslında bu yazıyı pek mutlu ruh halinde de yazmıyorum. Hatta ben bunu yazıkdıktan sonra 4-5 kez daha toparlayıp editleyip sunacağım, bunuda biliyorum.

"O" size aşık olduğunda, sizden önce aşık olduğu kişilerede aynı davrandı, neden. Neden hayatın en saçma yerlerine takılıyorum bilmiyorum. Hiç birimiz bir bebek temizliğinde, saflığında değiliz. Sizden önce aşık olduğu kişilerde de nefesi kesildi heycanlandı geceleri uyuyamadı ve sadece o an aşık olduğu kişiyi düşündü. Hepsinin sonuda aynı olacaktı ve oldu. Aksini iddia edebilir mi kimse? "O" kişisi onlarada aşık oldu, sizede oldu. Hepsinin sonunda da bir ayrılık oldu, yani hepsinin sonu birbirine yakın oldu. Çekememek, katlanamamak, hakimiyetini bırakmak ve büyük patlamalar, tartışmalar. Ve Son geldi. Tekrar birine aşık olup aynı hisleri yaşayacak. Belki hayatına biraz daha tecrübe katarak.

Ama neden. Neden aşk sadece bir kişiye hissedilmiyor. Neden bünyemiz böyle? Dinden ayrılan kısmıda budur belkide. Dinde tek aşk ve sonsuzluğa kadar gitme halidir. Ama bu sadece sevgiden değil birazda korkudan olduğu için böyle. Hayatınızda sadece birisi olsa ve o kişiyle, kimsenin duyamayacağı bir yere düşseniz, ancak o kişi sizden çok güçlü olsa yaşamınızın bir kısmı onun elinde ve size kurallar koymuş olsa, ondan nefret mi edersiniz. Yoksa korkuyla ona alışarak yaşamaya "dönüşen bir aşk"a mı? Neye dönüşür hiç bilmiyorum. Belkide bildiğim şeyi diyemiyorum. Diyemiyoruz.. Geçmişi bizi kötüye çeken bir imge olarak düşünebilirmiyiz. Sorgulatan gibi? Sorguladıkça işin içinden çıkılmaz bir hal alan durum. Tek bildiğimse aşk duygusunun çok güzel olması yanında çokta kötü bir duygu olduğu. İnsanın zayıflığı kendi tekrarı ve hakaretidir. Kötülemiyorum diye başladığım konu neden böyle kötü bir hal aldı. Gerçekten kötülemiyorum. Kötülemek istemiyorum. Bir türlü içimi tam anlamıyla dökemiyorum.

Aşk güzel bir his diğer duygularda olmadığı kadar.

Sizi, aklınızın bile alamayacağı, önceden olmadığınız kadar farklı yapacak bir duygu.

Ama aşk'ın arka tarafını bilmek? Bunu hiç yapmışmıydınız.

Charlie Hebdo / Karikatürist Özgürsüzlüğü - Gidişat

Neler oluyor, ne oluyoruz? Din neden insanların ölümüne, yaşamasına, intikamına, suçuna ortak olur hale geldi? Tanrı bizden bunu mu istiyor. Yoksa herkes kendi yolunu mu yazmaya başladı.

Özgürlük, özgürlük diye bağırmamız gerekirken 2015 yılına girmiş olmamızla beraber her geçen gün daha geriye gidiyoruz sanki. Din adı altında insanlar dogmatik duygularını bastırmak, yüceltmek veya kendilerini tatmin etmek için can alır hale geldi. Bugün dünyada, din adı altında bir çok yeraltı veya legal örgütler bulunmakta. Din diyince sadece müslümanlıktan bahsediyorum sanıyorsanız yanılıyorsunuz çünkü tüm dinlerden bahsediyorum. Ancak her geçen gün müslümanlığın = terörist zihniyetine doğru kaymasına karşı korkuluyor ve olması istenmiyor gibi görünsede her yaşanan olay bir adım daha teröristliğe götürüyor.

İnsanlar özgür bir şekilde, başkasına zarar vermeden eleştiri yapabilecek konumdadır. Özellikle bazı kurumlar vardır ki "basın", "medya" gibi. Hatta benim en çok sevdiğimde, taraflı olmadan her dini, her görüşü her olayı doğru bir şekilde eleştiren taraflar gibi. Özellikle karikatürle uğraşan taraflarda bu şekildedir. Buna Charlie Hebdo dergiside dahildir. Adamlar uzun yıllardır ülkenin en iyi karikatüristlerini bu dergi altında toplamış ve herkesi rahat bir şekilde eleştirmekteydiler. Taa'ki dinsel "müslüman"lık konularına girene kadar. Girdiklerinde uzun süre tehtid alarak yaşadılar, kurucuları o hale gelmişti ki özel korumalarla gezmek, polis desteği almak zorundaydı. Peki neden? Eleştirdi diye mi, yoksa bazı görüşlerin istemediği şeyler yaptı diyemi. Tabiki eleştirince, başka tarafta bunu çekemez doğal olarak, ama o çekememezlik haline dönüşmesi için bazı sorunlarının olması gerekir. Karikatür işte, adamlar eleştiriyor çiziyor yapıyor demek yerine can almak bizim görevimiz çünkü değil mi? Çünkü tanrı bizden dinsel ezgiler söyleyerek bize karşıt kişileri öldürmemizi emrediyor değil mi. Mükemmel bir zihniyet. Bugünse ne oldu? Sürekli tehtid mesajları alan Charlie Hebdo çalışanları (fransa) illegal bir müslüman grup tarafından kendilerince infaz edildiler. Çünkü kendileri bizden üstün ve buna karar verdiler vay be.. Yaraladıkları güvenlik görevlisini "yapmayın" diye el hareketleriyle acınacak hale düşürüp bir de kafasına ateş ettiler üstüne. Bu görüntüleri burada paylaşmayacağım tabiki ama internette rahatça bulabilirsiniz zaten.. Hangi din bunu yaparsa yapsın herşeyimi ortaya koyarım ki tanrı bunu gerçekten istemiyor. Tanrının bu kadar zalim ve insanların canını almak isteyecek olduğunu hiç sanmıyorum.. İnsanlar ne zaman kendi çıkardıkları kuralları "tanrı istiyor" gibi yorumlamayı bırakıp böyle zalimce, kötü davranışları bırakacaklar? Her geçen gün daha da kötüye gidiyor...

Bunun üstüne, "olay çok iyi",  "doğru",  "hakettiler" gibi bir hal aldı müslüman olduğunu sanan kişiler. Hemde önemli kişiler.. Bir insan ne yaparsa yapsın can almak ne zaman doğru, çok iyi oldu. Nasıl bir dünyada yaşıyorum ben. Penguen dergisinede bir kaç ilginç insan, bakın görün dikkatli davranın bundan sonra diye imalı tweetler atmış. Nasıl insanlar gaza getiriliyor, sosyal medya nasıl zarar veriyor bunuda görmüş oluyoruz. İnsanlar hayatı öyle bir hale getirmeye başladılar ki, öldürmek sanki çok basit bir hale gelmiş gibi. Ben bu dünyayı çözemiyorum artık, Gerçekten.. İnsanlar karikatür yaptı diye öldürülüp infaz ediliyor. Daha 1 hafta önce tercihleri yüzünden zorla intihara sürüklenen bir genc'i görmüştük.. Ne oluyor bize, delirdik mi ne?

Stalker Ve Tarkovski / Eski Dönemin Büyüğü (1979)

Eski Rus dönemine bakmamız gerek bu filmle ilgili konuşmadan önce. (Sovyet) İlk dönem belgesel filmleri dönerken Lenin ve devrim sonrasında Sovyet Rusyasında büyük gelişim gerçekleşti. Temel sebebinde, insanların okuma yazma bilmemesiyle, önemli liderlerin "sinema" sektörünü propoganda aleti olarak kullanmasıyla başladı. Çünkü halk görsel olayı takip edebilirdi ve dönemin büyükleride halkı kendilerine göre "eğitebilirlerdi" Gerçektende bir dönem istediklerini elde ettiler. Bu olay sadece Rusyada değil bir çok faşist ülkede hatta faşit olmasınada gerek yok birşeyleri değiştirmek isteyen çoğu ülkede oldu.

Ancak bir yönetmen, herkesden farklıydı. "Tarkovski"...  Yönetmenler, liderlerin oyuncağı olmuştu diğerleride kendilerine göre denemeler yapıyorlardı. Tarkovski kadar başarılı olanlarıda elbetteki var ancak Tarkovski sinemanın eğitimci, yardımcı, birşeyleri göstermeye çalışan yer olarak görmedi. O her zaman mistik / felsefik ve insanın iç dünyasının daha önemli olduğunu savundu. (Genede filmlerinde daha çok kendi dünyasını gördük.) Rus sinemasının toplumsalcılık görüşünü, düşselciliğe çevirmeye çalışsada pek başarılı olamadı. Rus sinemasıyla ilgili anlatabileceğim çok şey var ama sıkmak istemiyorum biraz da filmle ilgili konuşacağım çünkü ciddi bir baş kaldırı ve farklılık görüyorum.

Stalker filminde gerçek hayatta yaşanan çok fazla olaya gönderme ve felsefik olaylar mevcut. Çok garip gelen olsaysa, filmde olan 3 oyuncununda aslında gerçek yaşamdan bir bölümü simgeliyor olması. Filmin ana konusu, dünya savaşları sonucunda büyük olaylar oluyor ve bazı "gezici" diye tabir edebileceğimiz kişiler var bu kişilerde umutsuzluğa kapılan, bıkmış ve yeni şeyler arayan normal insanları sadece gezicilerin bulabildiği yere götürüyorlar. Bu yerde sözde onların umutları. Filmimizde de bir gezicinin üç bireyi o bölgeye götürmesi ve rahat uzun bir şekilde orada yaşananlar, sonrasını görüyoruz. Film gerçekten çok uzun yaklaşık üç saate yakın olan bir film. Uzun konuşmalar, uzun çevre çekimlerileride filmin tuzu biberi oluyor adeta. Hatta konuşmaların çoğu edebi romanlardan, kitaplardan alınmış gibi. Bense şimdilik bu kısmı atlıyorum ve üç kişinin neleri sembol ettiğine geçiyorum..

Birinci kişi şair tarzı bir birey ve bu kişi "sanatı" temsil ediyor. İkinci kişi profesör yani oda "bilimi" temsil ediyor. Gezicimizse "halkı" yani bizleri temsil ediyor.. Peki.. Nasıl çıkartıyoruz bunu. Gezici bu işi başlatan ve insanlara diğer simgeleri götüren sembol olarak kullanılmış bir nevi halk gibi. Halk herşeyi başlatan herşeyi ilk en önde götüren bilimin, sanatın içinde olan kişidir. Sanatsa herşeyde bir parmağı olan bazı şeylerde en önde bazı şeylerdeyse en korkak olan kişi. Filmde bazen taş atarken en önde giden bazen düşünmeden hareket eden bazense hiç birşey yapamayan birisi olarak... (Fransız devrimini başlatanların sanatçıların olduğunu unutmayalım. Neden böyle konuşuyorum çünkü filmleri dönemlerine göre değerlendirmemiz gerek o yüzden bu çıkarımları yapıyorum..) Bilimi temsil eden kişiyse hep ağır ve ikisinden topladıklarıyla, tecrübesiyle hareket ediyor. Her zaman emin adımlarla yürüyor. Hatta bir sahnesinde "emekleye emekleye geldim" ben aslında kaybolmadım gibi bir repliği var. Yani burada sanat ve halk yaptı bizde onların peşinden izinden emin adımlarla geldik göndermesi. Felsefik açısına gelirsek, normal sahneler renkli ama kendi ana şehirde bulundukları sahneler renksiz yani normal hayatın sıkıcılığını karamsarlığını gösterirken, umudun yeni birşeyin peşinden koşulmasını daha cıvıl cıvıl heyecanlı gösterilmiş. (Cıvıl cıvıl dediğime bakmayın çok karamsar bir film..)

Stalker'ın manasını hepimiz biliyoruzdur bilmeyenler için iz sürücü veya takipçi gibi çevirebiliriz. Filmin adını hakettiğinide söylememde fayda var çünkü her sahnede sanki izleniyormuş efekti veriliyor. Uzak çekimler çimlerin etrafından çekimler yaparak sanki biz stalklıyormuş izlenimi verilmesi, ara sahnelerde köpeğin sürekli adamların peşinden gelmesi ve her mekanda, farklı objelerin bulunması o mekanda birilerinin yaşadığını kanıtlarcasına sürekli adamların takip edilme izlenimi dönemine göre MÜKEMMEL verilmiş. Özel yere gezici veya izci nasıl nitelendiriyorsanız, o kişi adamlarımızı mekana getirdiğinde hepsinin boşa geldiğini görüyoruz. Aslında umutlarını yitirdiklerini ve buradan kurtulmak istediklerinide hissediyoruz. Ama bu bölge de dini sembol etmiş. Çünkü insanların her zaman bir umudu ve inanmak istedikleri birşeyler vardır. Ulaşılmayan, bilinmeyeni olsun ister. Ama herşey bittiğinde özellikle bilimin, burayı yoketmek için çalıştığını, sanatınsa karamsarlık içinde kendi kendini yediğini görüyoruz. Halkımızsa triplere girerek buranın çok önemli olduğunu ve başkasının hiç bir şekilde anlamayacağını dile getirerek sinir krizi geçirmesini, ağlamasını hatta bilimi ve sanatı kötülemesini anlatıyor. Burayı kaybetmek istemiyor çünkü burası onun son kapısı. Onun hayatta kalabileceği, tutunabileceği son yer...

Ya mükemmel bir film başka birşey diyemiyorum o dönemde dünya savaşları oluyor, parasızlık işsizlik insan azlığı herşey ortada ama adamdan çıkan filme bak ya. Muhteşem bir insan. Çok sıkıcı film gerçekten çok sıkıcı ama bu filmi 2 kere daha izleyeyim daha neler neler bulurum.

Birde söylemek istiyorum bu film 2 kere çekilmiş ilk çekimler baskıcı yönetimden ötürü yakılmış, kaybolmuş ve tarkovski bu işin peşini bırakmamış sınır dışı bile edilmişti yanlış hatırlamıyorsam. Ama gitmiş gene çekmiş. 2. çekimdeyse bir fabrikanın yakınlarında çektiği ve bu yüzden zehirlendikleri hatta tarkovskinin ciddi hastalıklara yakalandığı, bu filmden ötürü öldüğüde söylenmekte. Oyuncularda öyleymiş. O suratlarındaki ciddi sıkılmış korku ifadeleri bu filmin 2. defa ve kötü şartlarda çekilmesinden dolayı. (Düşünsenize aynı sahneleri tekrar tekrar oynuyorsunuz. Zaten hata olmuşsa bir sahnede 4 kere çekilmişse birde 2. defa çekiliyor 8 kere aynı sahneyi oynadığınızı. Hemde kötü hastalıklı ortamlarda..) Aralarda çıkan köpeğinde, film setine zorla girmeye çalışan bir köpek olduğu kendilerinin getirmediği söylenmekte.. Çok sevmişler ve oynatmaya karar vermişler onuda.