Yakınlık/Uzaklık Duymak ≡ Reenkarnasyon İlgisi Olabilir Mi?

Birçok kaynaktan bilgi paylaşımında bulunmadım. Sadece kendi kendime konuşmayı başarabildim.

Genetik kodlarımız, anlık davranışlarımız üzerinde etki ederek şuan ki konumumuza göz kırpıyor olabilir mi?
*genetik kodu açmam gerekirse fiziksel değil tam anlamıyla root hali.

Lise yıllarımda reenkarnasyona farklı açılardan bakmaya çalıştım. İnsanlar reenkarne muhabbetini duyduğu zaman "büyük biri" olduğu hakkında hayallere dalarak konuşmaya başlar. Mutlaka üst yönetim geçmişi vardır. En kötüsü Roma soylusudur. Biz bu açıdan çıkalım. Reenkarne gerçekten varsa ve bahsedeceklerim bu kadar basit olsaydı muhtemelen birçoğumuz üst kişi değildik.

Örneğin önünüze üç farklı meyve koyuldu. Sevdiğiniz olanı almanız tesadüf olmayacaktır. Peki ya neden o meyveyi seviyorsunuz? Örneğe aynı meyveler üzerinden farklı kişileri eklersek, seçilen meyvenin kişiye göre değişeceğini biliyoruz. Kodlarımız geçmiş-anlık zaman aralığına yardımcı oluyor olabilir mi.

Farklı konulara bakalım. Bir kişinin Fransayı çok sevdiğini ve özel hisleri olduğunu varsayalım.
*sevgi konusunu açmakta fayda var. Merak etmekten, gezme isteğinden çok daha öte bir sevgi olmalı. Sevgiden bağlılık yoluna gidercesine. Marşını öğrenmek isteyecek kadar. Belkide Fransaya gitmiş, oraya ait olmasa bile o kültürü içinde hissetmeye devam ediyordur. -kültür karmaşası değil-

Düşüncelerim anti tez tarafınada bakmama yardımcı oluyor. Birçok kişi Fransaya karşı bu tarz duygular hissedebilir. Kenya yada akla gelebilecek finansal açıdan düşük, sosyo-kültürel anlamda kapalı olan ülkelere karşı sevgi taşıyan kişi sayısı neden az? Elbette Kenya'ya karşı "sevgi" hisleri taşıyan birileri olacaktır, fakat güçlü olan ülkelere göre daha az olacaktır. Burada mantığımı devreye sokarak düşünüyorum. Düşük seviyede olan bir ülkeye karşı sevgi hisseden kişi sayısının fazla olmayacağı sonucuna varıyorum. Muhtemelen kodlarımız Kenya tecrübesini hatırlasa da, iyi anıları olmadığı için "sevgi" hislerini çokta aktif etmiyor olabilir.

Bahsettiğim duygular bu noktaya kadar sevgi ile ilgiliydi. Alanımızın konseptini değiştirelim. Çok yakın arkadaş olduklarımız ve dost olarak gördüklerimiz. Etrafımızda binlerce insan varken sınırlı sayıda seçtiğimiz kişileri neden seçiyoruz? Belki bu konuda biraz sevgi ile ilgili. Ancak meyve veya ülke örneklerinden farklı bir sevgi. Çok iyi bir örnek olacak; bazen tanıştığımız kişilere karşı ön yargımız olmadan çok samimi ve içten buluruz. Veya yüzlerce ünlü varken bazılarını takip etmeyi seçeriz. Kısacası yapılan minimal seçimlerin önceki yaşantımızla alakası olabilir. Konuşmamın hiçbir yerinde reenkarnasyonun olup olmadığını tartışmadım ancak böyle durum varsa yaptığımız seçimlerde kodlarımızın geçmiş tecrübelerini bizlerle paylaştığını düşünüyorum. Varsayım örneklerinin sonu yok, geri çekilme ve sessiz kalma tecrübelerini de yaşıyoruz. Örneğin bir kişi resime ilgi duyuyor fakat kendisini harekete geçirmiyor. Sergilere gidiyor, sosyal medyada çizerleri takip ediyor fakat iş "kişinin" yapmasına geldiğinde hep bir tıkanıklık yaşıyor. Burada geçmiş kodlarımızın yaşadığı kötü bir tecrübe bizi engelliyor olabilir mi? -tembellik muhabbetine girmeyelim tembellik örneğim değil-

Düşüncelerimi doğru bir şekilde nasıl aktarabilirim bilmiyorum ama yakınlık veya uzaklık duyduklarımıza karşı itici bir gücün olduğunu düşünüyorum. Elbette herşeyi öncesinde yaşamadık. Kodlarımız hala yeni tecrübeler kazanmaya devam ediyor.

Hayatınız Elinizde Olsun.

Yirmili yaşlardan sonra hayatın üzerinize geldiğini fark ettiğinizde pişman olmamanız için bu yaşlara kadar kendinize tecrübe, deneyim katarak yaşayın. Bense bu şekilde yaşamayıp hatayı yapanlardanım. Eğitim hayatına daha fazla önem verip nasıl olsa okul için ailemden harçlık alır öyle yaşarım diyordum ama o yaşlarda insan düşünemiyor ki, acaba büyüdükçe sıkıntılar oluşacak mı diye.

Lise dönemi bir daha mı geleceğiz hayata diyerek insan dışı şekilde hayatınızı yaşayın. Aldığınız tüm parayı harcayın gezin, tozun. -hata yapmadan!- Ne zamanki liseniz biter yazın üniversite sınavlarına girersiniz işte o yaz mutlaka ne iş olursa olsun bütün yaz çalışın. Tecrübeniz olsun, sigortanız bir kere girilmiş olsun ve hayatın tam olarak size karşı nasıl gelişeceğini görün. Ne yazikki hiç çalışmadım. Elime geçen parayla şımarıklık yaptım, sağa sola harcadım üniversiteye geçtim. Ama 22 yaşımda gördüm ki ben gerçekten hatalıyım. Hayat üstünüze geliyor ve artık bunu yapmalıyım diyemiyorsunuz çünkü ekonomik ve tecrübe olarak ailenize bağımlı bir sülüğe dönüşmüşsünüz.

Yabancı ülkedeki adamlar işi biliyor çocuk ergenliğini tamamladığında ailesi yavaştan hadi çocuğum işe gir kafasına bürünüyor.

Eve geliyorum: Evdekiler ailem olabilir ama ailem oldukları için hatasız insanlar değiller. Bir şeye sinirleniyorum, atar yapıyorum, dertleniyorum sonunda uzatmamam lazım çünkü ekonomik olarak hala onlara bağımlıyım diyorum. Aykut elmas gibi vine moduna girmeden -ağğğğ aptal ailem beni neden doğurdunuz nefret ediyorum sizden gibi değil- Oluyor gerçekten böyle oluyor. Kültürünüz, gelişiminiz çok farklı ilerliyor. Aileniz okumuşta olsa çok kültürlüde olsa farklı yetişiyorsunuz. Uyuşamadığınız konular oluyor, ehh ekonomik olarak bağlılığı bildikleri içinde üzerinize daha çok titriyorlar. (Herşey para mı? Tabiki değil ama bunu sorabiliyorsanız size yaşayacaklarınızla görmenizi bekleyelim diyorum.)

22 yaşından sonra çok sıkıntı yaşamaya başladım. İçinizden yeter gerçekten çekip gidesim var diyorsunuz ama bu sözler içinizde patlayıp atomlarına ayrılıp kayboluyor. Benim yaptığım hatayı yapmayın. Hani para alma utançlığından bahsetmiyorum kafasal uyuşmamak tamamıyla. 24 yaşına geldim, ikinci üniversitemi okuyorum hala ekonomik olarak onlara bağlıyım kendi hayatımı kuramadığım için çok pişmanım. Sağa dönüyorum şunu yapsam diyorum ama para yok nasıl yapacaksın ki, sola dönüyorsun başarmak istediğin şeyler oluyor imkan yok. Bir olay olsa hala ailene bağlısın. Yatıyorsun gece kafanda bir ton aile para okul eğitim karmaşası. Bitse ne yapacağız. 

Samimi olarak söylüyorum ben bu hatayı yaptım belki istediğim ne varsa aldılar, kültürsüz insanlar değillerdi ama bu böylede olsa uyuşamadığımız, çekemediğim o kadar konu oluyor ki. Sizinde olacak. Gerçekten tam olarak göğsünüze büyük bir ağırlık oturmuşcasına ağrı veriyor. Birde bunun ailenizin sizin yanınızda olmadığı versiyonu var belki benim kadar şanslı bile olmayabilirsiniz. Yani aldığınız kararlara saygı duymayan ve istediklerini yaptırmak için zorlayan aile türü, ozaman hayat sizin için zindan olabilir. Hiç kimsenin ailesi düşmanı değildir hatta sizi anlayabilecek en yakın kişilerde ailenizdir fakat aile olmak demek çocuklarının üzerinde her türlü egemenliği kuracakları anlamına gelmez. Evet hayat sadece para demekte değildir bende sizlere gidin milyarlar kazanın demiyorum, hoşunuza giden en iyi işi yapın ve kendinize tecrübe katın.