"Akrabanda olsa" Bazen günü gelir saçma sapan insanlara senin kalitende değil seviyene bile yaklaşayamayan insanlara "tamam" demek zorunda kalırsın. Oysa herşeyin temelinde senin tam bir birey olamaman yatar. Sen kendi ayaklarının üstünde durabiliyor olsan ne birine hesap vermek zorunda kalırsın nede sana yaklaşamayan birinin lafını çekmeye. Egoist olarakta düşünmemek lazım. Biriyle konuşurken önce bakılır insan mı diye, hani oturur konuşursun dediğin hiç birşeyi anlamaz ya senin seviyende olmadığı orada çıkar zaten. Sen mükemmelsin diye değil. Sen farklıda değilsin aslında sadece senle konuşabilecek biri değil. Ama ailenden biridir, akrabandır. Ses edemezsin o yüzden, yoksa neden çekesin bu stressi?
Hayatım boyunca çevremdekilerden nefret etmekten kaçan, nefret etmeyi sevmeyen ben, bunu en yakınımdaki insanlarla yaşamaya başladım. Ne zaman veya hangi koşullarda kurtulacağımı bilmesemde, içimdeki kinci karakterinde çok fazla dolduğunu hissediyorum şu dönemde. Acaba büyük bir bireyin zamanı geldiğinde soracak kimsesi olmadığında nasıl bir his ile yaşayıp hayatının son günlerine kadar o şekilde yaşayabilecek. Dayattığı ve yapabildiği şeyleri ne zamana kadar kendini tatmin ederek yaşayabilecek. Nefret etmek kolay mı zor mu bilmiyorum ama çok yakınlarımdan yaşayacağım da kesin.
Bazen bir veya bazı insanlar hakkında düşüncelerimin umursamamaya doğru gittiğini hatta kocaman bir boşluk olduğunu düşünüyorum artık.
Nefret ettiğim bir kaç akrabam ve bir aile üyeme gelsin.
Boşluğa doğru mu gitmeliydi yoksa?
